Aktualności

Od tygodnia możemy cieszyć się z wybijanych dźwięków przez nasze trzy dzwony. Firma RDUCH wykonała nowy system podwieszenia dzwonów. Wyposażyła je w nowe silniki napędowe oraz system sterujący. Instrumenty te nie tylko informują nas o porach dnia, ale również o zbliżających się nabożeństwach oraz ważnych wydarzeniach kościelnych i społecznych.

Okoliczności i pory bicia dzwonów oraz ich liczba

Pół godziny Przed Mszami świętymi:

Niedziela 7.30; 11.00; 16.30                                                  dzwon 1, 2, 3,

Dni powszednie 17.30                                                           dzwon 1,

Codziennie na Anioł Pański o godz. 12.00                            dzwon 1, 2,

W dniu śmierci parafianina oraz w dniu pogrzebu                 dzwon 1, 2,

Wydarzenia kościelne i społeczne                                         dzwon 1, 2, 3,

Odzyskajmy piękno.

Świat nieustannie pędzi i zmienia się… A my przemęczeni, zapracowani, z  umysłami zajętymi tysiącami spraw, zapominamy, co jest naprawdę ważne. Z pomocą przychodzi wtedy prastara mądrość Kościoła, który daje nam Wielki Post. To szczególny czas wyciszenia, zaczerpnięcia prawdziwego życia dla swojego serca, które pragnie przemiany, doświadczenia piękna i bicia w harmonii z Sercem Boga.

Podobnie rzecz ma się z zabytkami, które nas otaczają. Omiatamy je wzrokiem, ledwie dostrzegając jak pod wpływem mijającego czasu umniejsza się ich siła wyrazu, funkcja a nawet forma. Cóż zrobić z figurą, która utraciła palce u dłoni, polichromia pęka i odpada przy każdym jej dotknięciu a drewno, w którym została wyrzeźbiona wyzbywa się swej struktury pod wpływem wilgoci, owadów i grzybów? Jest ona przecież świadkiem wiary i umiejętności ludzi, którzy żyli przed nami i starali się ubogacić świat wokół siebie. Dlatego należy się jej szacunek i dlatego trafiła do pracowni konserwacji zabytków, w której odzyskuje swe dawne piękno.

Konserwacja i renowacja nie polegają jedynie na pomalowaniu zabytku odpowiednio grubą warstwą farby, która na chwilę da poczucie nowości. To przede wszystkim pochylenie się nad nim i zbadanie – w świetle nabytej wiedzy i doświadczenia – przyczyn destrukcji, przebiegu i metod wcześniejszych prac, ustalenie – na podstawie odkrywek – pierwotnego opracowania kolorystycznego. Każda czynność poprzedzona jest rozważeniem o jej słuszności. Czasem zabiegi wydają się drastyczne, kiedy trzeba zastosować środki chemiczne przy zdejmowaniu przemalowań czy wzmocnieniu struktury drewna albo usuwaniu wtórnie użytych materiałów.

Rzeźba przedstawiająca Zmartwychwstałego Chrystusa powstała prawdopodobnie w XVIII wieku. Z biegiem lat zaginął oryginalny krzyż z proporcem, w ramiona i stopy powbijano gwoździe, starano się wypełnić ubytki masą z gipsu; pod wpływem zmiennych warunków atmosferycznych (wilgoć i przesuszenie) warstwa malarska zaczęła pękać i odpadać; drewno stało się pożywką dla owadów, które zamieniły je w sito; tył figury pozbawiono formy, ścinając ją by wpuścić dwie metalowe sztaby mające utrzymać rzeźbę w pionie, a całość została przemalowana farbą olejną maskującą zniszczenia.

Teraz – podobnie jak dla nas – nastał dla tej figury czas zatrzymania się. Poddawana jest czynnościom, które przywrócą jej wygląd jak najbardziej zbliżony do oryginalnego. Zostaną zrekonstruowane dłonie, stopy oraz podstawa rzeźby; płaszcz nabierze królewskiego blasku pozłoty, a polichromia delikatności pierwotnego opracowania. Chrystus odzyska również proporzec – symbol chwalebnego zwycięstwa nad śmiercią.

W Środę 28 października 2015 r. gościliśmy konserwatorów - zegarmistrzów z Poznania, którzy ku naszemu zdziwieniu uświadomili nas, że na naszej wieży mamy niezwykle cenny zabytek w postaci zegara wieżowego Johanna Mannhardta z 1907 roku, który jest jedynym takim mechanizmem w Polsce i dość rzadkim okazem w Europie i świecie. Ze wstępnej ekspertyzy wynika, że zegar przestał działać zaraz po wojnie, jest częściowo zdekompletowany, szacunkowa kwota renowacji zegara kształtuje się w okolicach 50 000,00 zł. Ze względu na unikalność tego zegara będziemy starali się przywrócić go do życia, tak aby w przyszłości mógł wyznaczać nam czas, wpisywać się, jak przed wielu laty w nasze codzienne życie, a dla gości i turystów zachwycać swoim pięknem i geniuszem działania. W związku z tym rozpoczynamy poszukiwania środków na naprawę i konserwację naszego zegara Mannhardta.

Kilka słów o twórcy: Johann Mannhardt i jego fabryka

Johann Mannhardt urodził się 31. września 1798 roku w miasteczku Tegernsee, mieszczącego się nad jeziorem Tegern, obecnie w kraju związkowym Wolne Państwo Bawaria (Freistaat Bayern). Region ten słynie z uzdrowisk i górskich krajobrazów. Początkowo pracował jako pasterz, kształcąc się jednocześnie w zawodach technicznych. Johann Mannhardt był bowiem nie tylko konstruktorem zegarmistrzowskim, ale i wynalazcą. Pracował on nad udoskonalaniem materiałów budowlanych, młynów, pras, tokarek, a nawet gilotyn. Brał udział w projektowaniu elementów do Starej Pinakoteki – monachijskiego muzeum sztuki. W 1826 roku skonstruował swój pierwszy zegar wieżowy dla wieży kościoła w Egern w Bawarii.

Największe jednak osiągnięcia Johann Mannhardt zyskał w dziedzinie zegarmistrzostwa. W tej dziedzinie był bowiem wynalazcą dwóch wychwytów, zwanych: wychwytnożycowy typu Mannhardta i wychwyt Manhardta.

Po wielu pracach i zdobywaniu doświadczenia, w 1844 roku Johann Mannhardt realizuje decyzję o utworzeniu własnej fabryki pod nazwą „Królewska Fabryka Zegarów Wieżowych w Monachium” (Königlich Bayerische Hof-Thurmuhren-Fabrik Johann Mannhardt in München). Pod tą nazwą działała ona do 1928 roku, kiedy to przejęła ją firma Philipa Hörza z Ulm (Philip Ulmer Turmuhrenfabrik). Produkty Mannhardta możemy spotkać w najbardziej wyszukanych gmachach Niemczech (Katedra w Kolonii, Ratusz w Erfurcie, niegdyś także katedra w Monachium). Zegary Johanna Mannhardta oznaczały się niezwykle wysoką jakością wykonania, a także niekiedy także wyszukaną finezją artystyczną. Ze względu na stosowanie wynalezionej przez siebie odmiany wychwytu nożycowego (palety zamontowane bezpośrednio na pręcie wahadła, a nie przy kotwicy) bądź w ogóle skomplikowanego wychwytu wolnego Mannhardta, zegary te oznaczały się bardzo wysoką dokładnością. 

Zegary Johanna Mannhardta były "najwyższą półką" na zegarmistrzowskim rynku niemieckim zegarów wieżowych w II połowie XIX wieku oraz przez I wojną światową. 

Dotychczas jedynym znalezionym zegarem Johanna Mannhardta w Polsce jest zegar na wieży kościoła w Papowie Toruńskim. Egzemplarz tej samej konstrukcji, jak zegar na wieży kościoła w Papowie Toruńskim, znaleźć można w "Muzeum Bawarskim". 

Johann Mannhardt zmarł 25. września 1878 roku w Monachium i tam został pochowany na Starym Cmentarzu Południowym (Alert Südfriedhof), dziś już nieczynnym. Zakład po śmierci prowadzili dalej jego współpracownicy, utrzymując do samego końca wysoką jakość wykonania.